Ze vroegen me laatst bij een intake: "Wat is precies je hulpvraag?" Ik viel even stil. Want hoe leg je in een paar zinnen uit dat álles tegelijk misgaat? Dat je niet één probleem hebt, maar een kluwen van zorgen, stress, gezondheid, geld en relatiegedoe. En dat het allemaal met elkaar samenhangt.
Ik had er zelf ook geen grip meer op. Het voelde alsof ik elke dag brandjes aan het blussen was. Steeds op een andere plek. Maar het bleef maar smeulen.
De huisarts vroeg of ik wilde kiezen waar ik hulp voor zocht. Mijn hoofd of mijn financiën. Mijn woonsituatie of mijn slapeloosheid. Maar ik kon niet kiezen, omdat het één niet los stond van het ander. Mijn schulden gaven me stress, die stress hield me wakker, dat gebrek aan slaap maakte mijn stemming beroerd, en door die somberheid verloor ik weer het overzicht.
Iedere hulpverlener leek zich op één stukje te richten. Wat op zich logisch is. Maar niemand zag het hele plaatje. En dat is precies wat ik nodig had.
Ik was eerlijk gezegd al moe van het hele zorgsysteem. Maar een begeleider uit een eerdere traject zei: "Misschien moet je TOF eens bellen. Die kunnen omgaan met complexiteit." Dat klonk alsof het over iemand anders ging. Maar ik deed het toch.
Vanaf het eerste gesprek voelde het anders. Er werd niet gevraagd om een helder overzicht of één duidelijke vraag. Ze vroegen: "Vertel het maar zoals het is." En dat deed ik.
"Ik hoefde niet te kiezen welk probleem het belangrijkst was. TOF keek met me mee naar het geheel."
Ik gooide alles op tafel. Mijn medicatie. Mijn schulden. Mijn onrust. Mijn schaamte. Alles wat ik normaal gescheiden hield, kwam er nu in één adem uit. En wat me bijbleef, was dat ze niet schrokken. Ze keken niet raar op. Ze zuchtten niet diep. Ze knikten. En ze bleven.
Er werd niet meteen een behandelplan uit de kast getrokken. We gingen eerst samen kijken waar ruimte zat. Waar ik invloed op kon uitoefenen. Wat ik zelf wilde aanpakken, en wat beter even mocht blijven liggen. Dat gaf zoveel rust. Niet alles hoefde tegelijk opgelost.
Wat me echt verraste: ik kreeg de regie. Niet omdat ik alles zelf moest weten, maar omdat zij vertrouwen in mij hadden. TOF ging niet vóór mij beslissen wat goed voor me was. Ze vroegen wat ik zélf belangrijk vond. Wat me dwarszat. Waar ik het liefst mee wilde starten.
En weet je? Juist daardoor durfde ik ook dingen op te pakken. Omdat het geen strijd was, maar samenwerking. Omdat ik gehoord werd als mens, niet als verzameling problemen.
Als jij dit leest en je herkent jezelf, wil ik je iets zeggen. Je hoeft je verhaal niet eerst op orde te hebben. Het hoeft niet logisch, overzichtelijk of netjes te zijn. Je hoeft niet te kiezen welk probleem het eerst komt.
TOF is er juist voor als alles tegelijk speelt. Als het niet past in de hokjes. Als je al zoveel geprobeerd hebt. Ze helpen je om opnieuw overzicht te krijgen, zonder te oordelen en zonder de regie uit handen te nemen.
Je hoeft het niet alleen te doen. Maar je blijft wel degene die richting geeft.
