Toen ik me eindelijk had verzameld om hulp te zoeken, kwam ik op een wachtlijst. Niet één keer, maar drie keer achter elkaar. Soms voor een paar weken, soms voor maanden.
En terwijl ik wachtte, verslechterde mijn situatie. Mijn motivatie zakte weg, mijn energie raakte op. En met elke vertraging voelde ik me kleiner worden. Het idee dat ik ooit op eigen kracht verder kon, werd steeds onwaarschijnlijker.
Ik weet nog dat ik dacht: waarom heet het eigenlijk ‘hulpverlening’ als je eerst maanden moet wachten? Als iemand tegen je zegt dat je situatie urgent is, maar je dan tóch op een wachtlijst belandt, voelt het alsof je ergens tussen wal en schip drijft.
Ik snap het wel. Er is krapte, er zijn regels. Maar het verandert niets aan het feit dat jij hulp nodig hebt op het moment dat je zelf aangeeft dat het niet meer gaat.
En dat moment kwam voor mij al veel eerder dan het systeem kon bijbenen.
Ik had via een begeleider gehoord dat TOF anders werkte. Dat ze niet eerst vier stappen moesten afvinken voordat er iets kon starten. Ik belde en verwachtte een standaardreactie. Iets met: "We zetten je op de lijst, we bellen over zes weken."
Maar zo ging het niet.
Er werd geluisterd. Niet naar wat ik dacht dat ik moest vertellen, maar naar wat ik écht wilde zeggen. En nog belangrijker: er werd gehandeld. Niet overhaast, maar wel direct.
Bij TOF begon het niet over drie maanden. Het begon bij het eerste gesprek.
Wat mij het meest verbaasde, was dat ik binnen een paar dagen al een kennismakingsgesprek had. Geen oordeel, geen beoordeling, gewoon een open gesprek. Over waar ik stond, wat ik nodig had, en wat er op korte termijn haalbaar was.
En die termijn was niet ergens in de toekomst. Die begon meteen.
Ik kreeg niet meteen een heel team om me heen, maar ik kreeg wel een contactpersoon. Iemand die wist waar ik was gebleven, en die beschikbaar bleef. En dat alleen al gaf me lucht.
TOF heeft mij niet gered. Ze hebben me serieus genomen. En dat maakte het verschil. Ze gingen uit van wat ik nog kon, niet van wat er allemaal mis was.
Er werd gezocht naar manieren om dingen snel op te starten, zonder dat de kwaliteit daaronder leed. Soms was het klein. Een eerste huisbezoek. Een telefoontje. Een voorstel om een netwerkgesprek te voeren. Maar het gaf me het gevoel dat er beweging was.
En beweging is het tegenovergestelde van vastzitten. Dat is waar ik op zat te wachten.
Misschien zit jij nu op een wachtlijst, of ben je al afgehaakt omdat je geen zin meer hebt in weer een intake. Ik begrijp dat. Echt. Maar ik wil je toch zeggen: het kan ook anders.
TOF kijkt niet alleen naar hoe ze jou kunnen helpen, maar ook naar wanneer. En bij hen begint dat moment niet over drie maanden. Dat begint bij het eerste gesprek.
Ze denken niet in haast, maar in kansen. En ze nemen je serieus, ook als je verhaal niet helder of afgerond is. Juist dan.
